Ban the vuvuzela!

Omdat ik volgend jaar naar Zuid-Afrika ga volg ik dit jaar de confederations cup wat beter. Alvast even kijken hoe het is daaro! Althans, dat probeerde ik... Ik heb het nog geen wedstrijd uitgehouden om langer dan tien minuten de TV aan te houden. Een luid irritant zoemend geluid verstoord alle wedstrijden!

Na enig onderzoek ben ik er achter gekomen dat dit geluid wordt geproduceerd door de Zuid-Afrikaanse voetballiefhebbers die ter verhoging van de feestvreugde 90 minuten lang en masse op plastic toeters blazen.

Deze toeters heten vuvuzela's. Er schijnt iets traditioneel-cultureels achter te zitten. Maar die dingen worden pas sinds een jaar of tien massaal in de Zuid-Afrikaanse voetbalstadions aangetroffen. Allemaal mooi en aardig natuurlijk, maar het geluid dat die dingen produceren is irritant. Omdat ik weiger om om mezelf te irriteren schakel ik maar lekker naar een ander kanaal. Kijken zonder geluid is geen optie.

Gelukkig is er een internationaal initiatief op gang gekomen om die dingen voor volgend jaar uit de stadions te krijgen. TV-stations hebben geklaagd bij de FIFA. Spelers hebben zich tegen die dingen uitgesproken. En voetballiefhebbers van over de hele wereld laten op de diverse forums flink van zich horen.

Twee mooie initiatieven zijn een weblog: Ban the Vuvuzela en een actie op twitter: Use #ban_the_vuvuzela in your Twitter messages and make it a trending topic!

Hopelijk pikt de FIFA het op en worden die dingen voor eens en voor altijd verboden!

Nogmaals:

banthevuvuzela.blogspot.com

Het hoge noorden

Het is nooit leuk om naar Groningen of Friesland te moeten voor een voetbalwedstrijd. Zeker op vrijdagen niet! Het is, dwars door de ergste avondspits, een teringeind weg. En als je er bent ben je (met een beetje geluk) de hele (anders de halve) wedstrijd bezig om jezelf weer op te laden zodat je na de wedstrijd dat hele kloteeind weer met enige frisheid terug naar de bewoonde wereld kan rijden.

Op wedstrijden in Leeuwarden, Heerenveen, Groningen en vooral in Veendam lijkt wel een vloek te liggen. Tot afgelopen vrijdag heb ik slechts één hoogtepunt mogen ervaren in het hoge noorden. Ooit met DS-79 in Leeuwarden wonnen we de nacompetitie. Beschreven in de Oude doos. Er zijn ontelbare dieptepunten. Ik denk aan de afgelastingen.. Rij je helemaal naar Veendam of Leeuwarden om daar aangekomen te constateren dat de regen- of sneeuwbuien in het noorden toch wat heftiger waren geweest dan in het westen en dat er absoluut niet gevoetbald gaat worden. Twee seizoenen geleden hadden we een misgelopen periodetitel in Veendam. In hetzelfde seizoen verloren we ook een periode in Leeuwarden (4-2 nederlaag).

Toch hoort deze ellende bij het leven van een voetbalsupporter. Je gaat steeds weer terug met de hoop dat het nu een keertje anders gaat zijn. Nee, ik zeg het verkeerd, je gaat steeds omdat je bang bent dat het een keer anders zal zijn terwijl je er niet bij bent! Volgens mij heeft Nick Hornby dit fenomeen fantastich beschreven in "Fever Pitch". Er is één ding erger dan een grote nederlaag... Een grootse overwinning terwijl je thuis zit! En dat besef maakt het zo mooi als voor de verandering alles wel een keertje mee zit.

Afgelopen vrijdag was weer zo'n moment van gelukzaligheid. Met een 0-4 overwinning op Veendam hebben we een eind gemaakt aan 15 jaar telleurstelling. De ban van veendam is gebroken. Een angstgegner minder. En ik was er bij!

Nu nog in twee thuiswedstrijden die periodetitel binnenhalen en het seizoen kan in het rijtje van "memorabele seizoenen" geplaatst worden.

Voetbal in den vreemde

Het is al enige tijd geleden dat ik iets schreef op deze plek. Laten we het maar een tijdelijk gebrek aan inspiratie noemen. Getriggerd door Shome, een maatje van Hattrick, bedacht ik dat ik wel eens iets kon vertellen over voetbal kijken in het buitenland. Niet dat ik heel veel wedstrijden in den vreemde heb bekeken, maar toch.. Enkele ervaringen zijn toch wel het delen waard!

21 mei 2005 - New York MetroStars - New England Revolution

Plek des onheils: Het Giants Stadium, capacitet 80.242. Vreemd genoeg ligt dit stadion aan de andere kant van de Hudson, in New Jersey. Maar dat mocht de pret niet drukken. Voetbal in de USA! Niet mijn eerste keer in dit land, dat was het WK in 94, maar wel mijn eerste Major League Soccer game. Uiteraard zat het stadion van de huidige winnaars van de Super Bowl (zeg ik dat goed?) bij "onze" sport net zo vol als De Kuip in het jaar voordat SVV fuseerde met trots van Dordrecht.

Bij de eerste blik op de tribune viel gelijk één ding op. In de Verenigde Staten is voetbal een meisjessport! Uitgelaten groepen jonge meiden begeleidt door echte "soccer moms" bevolkten de enkele vakken aan de lange zijde van de eerste ring die waren opengesteld. Slechts hier en daar zat een verdwaalde latino of een vervreemde Britse expat, verbijtend in heimwee met dit Amerikaanse surrogaat van de edele voetbalsport.

Achter beide doelen was ook een vak opengesteld voor de "fanatics". Groepjes Amerikaanse idioten die uitgedost met shirts, shawls, vlaggen en trommels probeerden om in deze lege betonkolos de sfeer te reproduceren die ze kennen van voetbal op ESPN waar de wedstrijden van Boca Juniors, Real Madrid, Inter Milan, Liverpool en (in een iets verder verleden) Dordrecht'90 live te volgen zijn. Er waren zowaar supporters van New England! Een halve bus vol. Je kan ze op één van de foto's nog net zien zitten. Geen idee of ze echt waren meegereisd, zoals wij dat doen. Geen idee of ze ook wat zongen, zoals de fans van de MetroStars nog wel probeerden. Geen idee!

Ik was dan ook te druk bezig om al mijn indrukken te verwerken. Het Amerikaanse volkslied vooraf. De pauze act: Cheerleaders, een rock band en voetballende kinderen. Bij een wissel, laat in de wedstrijd, "Hé Djorkaeff speelt hier". En de tribunevlag...

De fanatics hadden een vlag van Braveriaanse omvang om ter viering van doelpunten over de hoofden van de mensen op de tribune strak te trekken. Nu waren daar twee problemen mee. Er waren niet genoeg mensen om een vlag overheen te trekken. Ze hadden nog geen thuiswedstrijd gewonnen, dus ze waren niet gewend om dat ding meer dan één keer per wedstrijd uit te rollen. De eerste keer ging het goed. Twee mensen op het gangpad trokken dat ding met een sprintje omhoog en de 20 a 30 man er onder sprongen heen en weer op de lege stoeltjes zodat het leek alsof er veel mensen onder de vlag stonden. Tot vreugde van de bewaker van de tribunevlag scoorde MetroStars vlak voor het einde nog een keer! En toen kwam het gedoe. De hoekpunten waren verdwenen! Dus eerst ging dat ding dubbelgevouwen omhoog. Daarna terug, mannetje erbij, omvouwen, uitvouwen, invouwen.. en weer omhoog! Op z'n kop. Terug, mannetje erbij, omdraaien, indraaien en uitdraaien en omhoog! Spiegelbeeld. Terug, vrouwtje erbij, omkeren, inkeren, uitkeren en omhoog! Zijwaarts. Terug, mannetje erbij. En eindelijk. Met zijn allen onder de vlag! Net op tijd om het eindsignaal te missen.

De wedstrijd was verder volkomen oninteressant. Ik heb net op Internet nagekeken dat het 2-2 was geworden. Toch was de ervaring onvergetelijk. En dan laat ik nog het verhaal van de busschauffeur die de weg terug naar Manhattan niet kon vinden voor wat het is. Ik raad het dan ook iedereen aan. Als je in de gelegenheid bent. Ga vooral eens een wedstrijd in de MLS bezoeken!