Oude doos [8]

Eindhoven - Dordrecht'90,
nacompetitie 1991 in PSV-Stadion

Nu de play-offs naderen gaan mijn herinneringen terug naar vervlogen nacompetities.. In de jaren '80 hadden we de mislukte missie van Petescu en het succes van Kistemaker. In de jaren '90 waren we twee keer kansloos. De nacompetitie van '91 was wel in ander opzicht bijzonder. Ik en vele studenten met mij hadden toen net onze OV-Kaart!

"de wedstrijd van de OV-jaarkaart"

Nog nooit was ik zo verbaasd om veel supporters te zien als bij de eerste wedstrijd van de nacompetitie in 1991. We speelden op 21 mei uit bij Eindhoven. Voor de gelegenheid was Eindhoven uitgeweken naar het stadion van grote broer PSV. Waarschijnlijk in de hoop meer toeschouwers te trekken. Ik kan me niet meer herinneren of er nou een of meerdere bussen van de supportersvereniging reden, ik ben die wedstrijd namelijk met mijn OV-studentenkaart gegaan.

Enkele maanden daarvoor was dat ding na zware protesten bij ons studenten door de strot geduwd. Uiteindelijk accepteerden de studenten de kaart en onder het mom van het beste ervan maken ontstonden al snel initiatieven als "Ritzen Koeriers" en "Treinfeesten." Ook ik had al vrij snel de bezwaren ingeslikt en de voordelen gevonden. Ik kon voortaan gratis reizen naar alle uitwedstrijden van Dordt! Dat deed ik dus ook. Zo heb ik bijvoorbeeld temidden van de Wageningers in mijn eentje op de Wageningse Berg de periodetitel gevierd. Met andere woorden. Het was nog nooit zo'n feest geweest in de trein als die tijd.

Zo ook deze wedstrijd in Eindhoven. Het vreemde was dat ik helemaal geen supporters tegen was gekomen in de trein naar Eindhoven. Maar mogelijk komt dat omdat ik best wel vroeg was. (ik hou niet van haasten). Ik kwam dus, na een klein stukje lopen, ook alleen aan bij het stadion van PSV. Na wat zoek en vraagwerk kwam ik bij het uit-vak. En wederom was er (bijna) niemand.

Toen de bus(sen) van de supportersvereniging aan kwam(en) werd het gezellig. Begroeten van bekenden, helpen met het ophangen van de spandoeken en alvast een beetje inzingen. Tot mijn verbazing werd het steeds drukker op het vak. Ook lang nadat de bus aan was gekomen en volgens mijn inschattingsvermogen toch iedereen wel binnen moest zitten.

Toen het vak helemaal vol was werd het me duidelijk. Ik was een oud-klasgenoot tegengekomen die ik al een paar jaar niet meer had gezien. Ook hij was met de OV Jaarkaart gekomen en zo bleken er veel meer te zijn die deze gelegenheid hadden aangegrepen om hun kaart eindelijk eens uit te buiten. En daardoor zat het uitvak van het Philips-stadion dus helemaal vol.

De wedstrijd is verder het vermelden niet waard. We verloren kansloos. En de nacompetitie was eigenlijk meteen al weer afgelopen voor Dordt. Gezellig was het wel..

Het bewijs van het volle vak heb ik nog. Een fotograaf van De Dordtenaar heeft het uitvak toen gefotografeerd. De foto is daarna opgevraagd door een oplettend lid van de supportersvereniging. Deze foto heeft jarenlang ingelijst boven mijn bureau gehangen. Tegenwoordig ligt de foto in één van de niet uitgepakte verhuisdozen. Misschien toch weer eens tijd om er een mooi plaatsje voor uit te zoeken?

Oude doos [7]

Ik moet opeens weer denken aan SVV. Weet niet waarom. Voor de ongeinformeerde lezer: In 1991 fuseerde Dordrecht'90 met het Schiedamse SVV. De fusie heeft anderhalf jaar stand gehouden. We hebben er niet meer dan een aardige herinnering en een kleine frustratie aan overgehouden. Nog nooit heb ik zulke goede voetballers zo weinig inzet zien tonen. Maar dat is weer een heel ander verhaal...

"Kom op SVV!"

In '91 kon "Ome Cees" Den Braven zijn gram halen in de richting van Breda. Een jaar eerder hadden ze hem bij NAC uitgekotst, waarna hij als suikeroom naar Dordrecht uitweek om daar nieuw lezen te blazen in "sleeping giant" DS-79. Nu kon hij, na een één-tweetje met SVV-voorzitter John van Dijk, middels een fusie met het bijna-failliete SVV voorkomen dat NAC naar de eredivisie mocht. Niet NAC, maar de nieuwe club SVV/Dordrecht'90 ging op de licentie van SVV verder in de hoogste klasse van het betaald voetbal.

Zoals zo vaak bij fusies, ging ook deze niet van een leien dakje. Vanaf de eerste schuchtere schreden op het trainingsveld werd er geruzied met als hoogtepunt het opstappen van "de kleine generaal" SVV-trainer Dick Advocaat. Al dit geruzie bracht bij ons als supporters niet echt een gevoel van blijdschap teweeg. Spandoeken met kreten als "Dordrecht voor de Dordtenaren" waren slechts een kleine uiting van de sfeer die onder de supporters hing. Gelukkig was er temidden van al dat negativisme in die tijd ook nog een baken van positivisme. Dit baken kwam niet uit Dordt, maar uit Schiedam, de thuisstad van SVV.

SVV nam niet veel supporters mee naar Dordt, maar vanaf de eerste wedstrijd kwam er steevast een groepje in rood-groen uitgedoste liefhebbers. In mijn herinnering bestaat dit groepje uit een wat oudere man, een meisje, en twee jongens. Die jongens hadden een ietwat timide voorkomen. Eentje had op zijn groene-rode pet met stift "Virgil Breetveld" geschreven. De uitstraling die die gasten hadden was steevast positief. Hoe ellendig het wedstrijdverloop ook was. Zelfs bij 0-3 in de 89ste minuut geloofden deze jongens nog dat de ploeg deze achterstand kon ombuigen in een overwinning. En hun aanmoedigingen waren daar dan ook naar...

Met deze twee jongens ben ik in die twee seizoenen eredivisie nog veel naar uitwedstrijden geweest. Meestal met de OV-kaart, soms met de supportersbus Ondanks (of mischien wel dankzij) hun vriendelijke uitstraling kregen ze het vaak voor elkaar om klappen op te lopen van de wat minder vriendelijke elementen uit de supportersschare van de te bezoeken club. Toen in de loop van het tweede seizoen na de fusie eerst SVV uit de naam verdween en de club ook nog eens degradeerde vonden zelfs deze positivo's het wel welletjes. Op een moment kwamen ze niet meer naar de Krommedijk. Het contact is verloren gegaan.

Alhoewel... Jaren na deze tijd ben ik nog wel een paar keer die jongen van het petje tegengekomen. Een keertje in de Kuip, volledig uitgedost in het rood-wit en een keertje op het Kasteel, alweer volledig uitgedost in het rood-wit (maar dan anders).

Ik heb hem maar niet verteld dat er nog steeds met enige weemoed aan hem wordt teruggedacht op de Dike-Side. Vooral als het slecht gaat is zijn strijdkreet nog wel eens te horen vanaf de Dike-Side. Met een onvervalst falset-stemmetje klinkt dan zijn legendarische kreet van de tribune:

"Kom op svv/dordrecht'90!!!"

Oude doos [6]

Het Dordts minuutje mag inmiddels een bekend gegeven zijn. Minder bekend is dat wanneer het minuutje afgelopen is, met angst en beven de blessuretijd wordt bezongen. Geen idee of iedereen dezelfde angst heeft, maar bij mij heeft het alles te maken met de wedstijd tegen FC Den Haag op 28 augustus 1991. Luijten was de scheidsrechter. Ik vergeet het nooit meer...

"O Jee, de blessuretijd!"

We speelden thuis tegen Den Haag, de scheidsrechter was Luijten. Dordt kwam al vroeg op 1-0 en controleerde de wedstrijd. In de 80e minuut werd het zelfs 2-0. Tot grote teleurstelling van het meegereisde contingent van FC Den Haag supporters, die zoals het slechte verliezers betaamt dan ook massaal de vroegtijdige gang huiswaarts inzette (ze gingen weg). De weglopers hadden echter niet gerekend op de malafide instelling van het arbitrale trio van die dag.

Na 90 minuten was er nog geen vuiltje in de lucht. 2-0 voor. Zelfs al scoorde Den Haag, dan zouden we wel winnen. Wat prompt ook gebeurde. Het werd 2-1 in de 91e minuut. Vervolgens werd het wachten op het eindsignaal om de overwinning te begroeten. Na een minuut of vijf wachten op dat signaal begon ik echter iets van de malafide instelling van het leidende trio te vermoeden. En twee minuten later was het geheel duidelijk. In de 99e(!) minuut mocht Den Haag de gelijkmaker scoren. Mijnheer Luijten had net zolang door laten spelen tot het doel, zo min mogelijk punten voor de nieuwe fusieclub, bereikt was en hij kon affluiten.

Maar toen waren we er nog niet! Toen ik in alle teleurstelling als één van de laatsten van de tribune kwam, ik moest de tribunevlag opbergen, en de gang naar het supportershome had ingezet, kwamen opeens twee politieagenten op me afgestormd! Toen ze vervolgens heel hard langs me liepen dacht ik nog dat er misschien iets achter me gebeurde. Niet dus! Het "gebeuren" was voor me! Opeens kwam er een hele groep mensen mijn kant op rennen. Deze helden van de politie waren dus gewoon op de vlucht!

Omdat ik wel benieuwd was ben ik dus maar snel gaan kijken wat er aan de hand was. Wat bleek... De Hagenezen die de wedstrijd vroegtijdig hadden verlaten waren niet naar huis gegaan, maar hadden een stukje omgelopen en waren vanaf de Krommedijk de (oude) hoofdingang van het stadion aan te bestormen. Uiteraard uit frustratie vanwege de, volgens hun, verloren wedstrijd. Ikzelf kwam, met die enorme vlag in mijn handen, nog even tussen een hergroeperend groepje terecht dat betonblokken in kleine stukjes aan het slaan was om een soort tegenaanval op te zetten. Ik heb nog geopperd dat het mogelijk zou helpen om die Hagenezen op de hoogte te brengen van de uiteindelijke afloop van het duel. Maar ik denk niet dat ze begrepen wat ik bedoelde.

Uiteindelijk ben ik maar in absolute rust doorgelopen naar het supportershome. Was er heerlijk rustig. Na me een paar minuten te hebben drukgemaakt om de blessuretijd, heb ik uiteindelijk toch nog hartelijk kunnen lachen. Veel mensen kwamen letterlijk binnendruppelen. Om de schermutselingen te ontlopen waren veel mensen in angst de sloot in gesprongen. Omdat ik er voor had gekozen om rustig naar het supportershome te lopen had ik tenminste geen enkel angstig moment gehad.

Ik heb die dag wel een blijvende fobie opgelopen. Tot op de dag van vandaag kan ik niet goed tegen blessuretijd...

Oude doos [5]

De verhuizing is momenteel niets dan ellende. Geen busje, geen wasmachine en geen tijd om in te pakken. Om mezelf wat op te vrolijken denk ik even terug aan één van de mooiste momenten van DS-79.

"Ik was bij Cambuur..."

Een paar jaar geleden werd dit nog af en toe gezongen door een select groepje supporters die met dit liedje aan willen tonen dat ze de beste supporters van Dordrecht zijn. Ik hoor daar niet bij. Dordt zou toen op zaterdag spelen, maar toen we na een drie uur durende busreis in Leeuwarden aankwamen waren we nog net op tijd om te zien dat de lichtmasten uitgingen. De wedstrijd was afgelast! Omdat gelijk bekend was gemaakt dat de wedstrijd zondag werd ingehaald zijn een paar jongens in Leeuwarden achtergebleven. Ik had daar geen trek in.

Toch vind ik dat ik het volste recht heb om dit te zingen. Als ik daarna Frieslandhal, Frieslandhal zou scanderen weten de echte kenners dat ik daarmee een andere wedstrijd bedoel dan dit selecte groepje.

Ik heb het natuurlijk over de legendarische overwinning van DS-79 op Cambuur in de laatste wedstrijd van de nacompetitie van 1987.

DS had dat seizoen onder leiding van Simon Kistemaker de eerste periode gewonnen. Daarna speelde de club in de competitie niet veel meer klaar. Volendam werd kampioen en Cambuur nam als hoogst geplaatste club zonder periodetitel de plaats van Volendam in de nacompetitie in.

In de nacompetitie leefde DS weer helemaal op en de laatste wedstrijd moest de beslissing brengen. Cambuur mocht thuis tegen DS! Cambuur moest winnen, DS had aan een gelijkspel genoeg. In Leeuwarden twijfelde niemand er aan dat Cambuur het zou halen en daarmee als eerste Friese club ooit in de eredivisie zou komen. Om dit feest te vieren werd de capaciteit van het stadion uitgebreid met noodtribunes. Ook stonden de praalwagens al klaar om na de zege de selectie in een ware triomftocht naar de Frieslandhallen te brengen.

Waarom zouden ze ook anders verwachten? Cambuur had dat jaar maar één thuiswedstrijd verloren. Alleen kampioen Volendam was nog met de volle winst uit Leeuwarden teruggekeerd. Ze hadden alleen niet gerekend op de psychologische oorlogsvoering van Simon Kistemaker, nota bene voormalig trainer van Cambuur.

Ikzelf was die wedstrijd niet met één van de supporterbussen meegegaan. Heen reed ik met een mevrouw wier naam ik volledig kwijt ben en terug reed ik met mijn vader die al heel vroeg die kant op was gegaan om Kistemaker te assisteren in zijn psychologische oorlog. De mevrouw en ik zaten op de tribune naast het uitvak, tegenwoordig het kindervak van Cambuur. Ik kon dus meezingen en juichen met de busreizigers. En wat een feest werd het. Het begon al bij de warming-up. "De Kist" had de spelers geinstrueerd om vroeg op te komen en brutaalweg de helft die normaal gesproken voor de thuisploeg was op te lopen voor het rekken en strekken. De spelers van Cambuur zouden daardoor uit hun ritme gehaald worden.

De opkomst van de spelers voor de wedstrijd was het toppunt. DS had voor de gelegenheid oranje shirts aan. Inderdaad, het oranje van Volendam dat daar als enige Cambuur had verslagen! Je hoorde het hele stadion slikken toen het publiek merkte dat de tegenstander van de avond in het Volendam-oranje ging spelen. Nog voor rust was het 0-2. Cambuur miste ook nog een penalty. De meegereisde Dordtenaren waren zeker niet te beroerd om de friezen nog even in te peperen dat ze een leuk feestje misliepen. Het op jennerig toontje gezongen "Frieslandhal.. Frieslandhal.." werd de kraker van de avond.

Na de wedstrijd ben ik nog even langs het uitvak gelopen om wat voetbalmaatjes te groeten. Daarna ben ik omgelopen naar de kleedkamers waar ik temidden van de teleurgestelde Friezen mijn vader heb opgewacht. Waarschijnlijk zag ik er iets te vrolijk uit. Ik kreeg nog mot met een gedegenereerd figuur die aan mijn sjaal (die lange dunne) begon te trekken. Mijn vader kwam toch nog snel naar buiten zodat we aan de lange terugreis konden beginnen. Allebei met het zoete gevoel van de overwinning.

Alhoewel het inmiddels al wel heel lang geleden is kan ik het tegenwoordig nog steeds niet laten. Elke keer als ik in Leeuwarden kom moet ik even zingen: Frieslandhal… Frieslandhal… Frieslandhal…

Oude doos [4]

Met mijn aanstaande verhuizing en de late uren dat ik deze dagen thuiskom ben ik een beetje inspiratieloos geworden. Daarom vandaag maar wat aanpassingen op wederom een oud vehaal... Ditmaal één van mijn Oranje-ervaringen. Het oorspronkelijke stuk is een jaar of drie geleden geschreven en ergens op internet gepubliceerd op één of ander forum. Ik heb het net wel even flink aangepast..

Boem!!

...in één klap stond Oss op de landkaart...

Oudere kenners weten gelijk waar het over gaat. Het is de tijd dat het plaatselijke TOP niet meer dan een verdienstelijke amateurclub was en Jan Marijnissen in de worstenfabriek nog wanhopig probeerde om zijn kamaraden te overtuigen van de diepere levenswijsheden in Mao's rode boekje. Het is de tijd van de vuurwerkbom bij Nederland - Cyprus! Gegooid door een inwoner van het Brabantse Oss.

Ondanks de bekendheid die Oss sinds die tijd heeft verkregen zal die stad voor mij toch altijd bekend blijven als de stad waarvan een inwoner ons bijna het EK van 88 heeft gekost.

Het is 28 oktober 1987. EK kwalificatie. Holland kan zich eindelijk weer eens plaatsen voor een groot toernooi. Een overwinning op het nietige Cyprus moest voldoende zijn om de tickets naar Duitsland te bestellen. Ik was samen met mijn vader van de partij! We hadden een pass-partout voor alle kwalificatiewedstrijden in de Kuip. (geweldig!)

Het Oranjecarnaval dat tegenwoordig als omlijsting van de wedstrijden van Holland is ingeregeld bestond nog niet. De wortelman en de indiaan moesten nog uitgevonden worden. Dweilorkesten waren alleen nog maar voor het schaatsen. Het Wilhelmus had in die tijd voor 95% van het stadion nog maar twee zinnen, waarna je het volkslied afmaakte met lalala.. Op momenten van grote vreugde werd Piet Heins zilvervloot nog binnengezongen. Als iemand Hup Holland Hup begin te zingen haakte je in met lalalala.. Kortom. Na jaren van ellende op en om de velden (dit was ook de tijd dat het voetbalgeweld in ons land was ingevoerd) had ons volk niet zoveel supportrsrituelen meer over voor Oranje.

Desondanks was de sfeer geweldig!

Al voordat de wedstrijd begon haakte het publiek op André Rieuaanse wijze in om één van de walsen van Johann Strauss al la-la-la-end te verkrachten (naar voorbeeld van Dolf Brouwer a la Sjef van Oekel). John Bosman, de man in vorm, zou bij afwezigheid van de blessuregevoelige Marco van Basten voor eens en voor altijd zijn status als beste spits van Nederland waarmaken. Holland zou dat varkentje dus wel even wassen. De enige vraag was hoeveel doelpunten er gemaakt zouden worden. En ik mocht samen met mijn vader bij het feestje aanwezig zijn!

De wedstrijd begon geweldig. Al in de eerste minuut werd het 1-0! Feest alom. Wanneer het gebeurde weet ik niet meer precies. Maar ik heb zelden daarna zo'n domper op de feestvreugde meegemaakt (om precies te zijn, één keertje met een gemiste periodetitel van Dordt). Een knutselaar uit Oss had een vuurwerkbommetje meegenomen, waarschijnlijk was het zijn bedoeling de vreugde te verhogen met een knalletje. Het liep echter iets anders.

Opeens dreunde er een enorme knal door het stadion. Boven het strafschopgebied van Cyprus hing een rookkolom. Tot afgrijzen van het publiek lag de keeper van Cyprus ergens onder die rookkolom op de grond. Het hele stadion voelde gelijk dat het mis was. Toen de keeper vervolgens met brancard(?) werd afgevoerd waren we zelfs nog even bang dat de wedstrijd definitief gestaakt zou worden. Gelukkig besloot de scheidsrechter anders. De wedstrijd ging door. Het werd uiteindelijk zelfs 8-0. Juichen was er niet meer bij. De vier(!) overige doelpunten van Bosman werden voor kennisgeving aangenomen. Ook van 't Schip, Spelbos en Gullit mochten nog een streepje achter hun naam zetten.

Na de wedstrijd was er geen enkele sprake van een feeststemming. Iedereen begreep dat het lot van Holland nu in de handen van de hoge heren van de Uefa lag.

Gelukkig is het uiteindelijk toch nog goed gekomen. De wedstrijd werd, zonder publiek, overgespeeld in de Meer en Holland plaatste zich alsnog voor Duitsland. De rest is geschiedenis. Holland veroverde met Marco van Basten in de spits Europa. Het publiek vond in Duitsland het Oranjecarnaval uit dat de KNVB dankbaar heeft aangegrepen en gebruikt om daarna rond alle wedstrijden van Holland het woetbalgeweld te verdrijven.

Als je de statistieken op de Uefa- en op de KNVB-site er op na slaat is het alsof er nooit iets raars in deze wedstrijd is gebeurd. Wat rest is de herinnering. Al die voorpret. En dan zo'n domper. Ik ga nog steeds niet graag naar Oss. Ik zal het nooit meer vergeten. En z

oals ik al eens eerder heb gezegd.. Een voetbalsupporter vergeet en vergeeft niets!

Oude doos [3]

Ik ben druk aan het inpakken voor de verhuizing. Vandaar dat ik er weer eens een oud verhaal tussendoor gooi. Deze is ongeveer vijf jaar geleden geschreven. Het gaat over de wedstrijden tegen Feyenoord.

Ben niet bang voor de boze wolf..

De wedstrijden tegen Feyenoord zijn om een of andere reden altijd wel bijzonder geweest. Feit is dat in de loop der jaren veel Dordtenaren zijn "overgelopen" naar Rotterdam-Zuid. Bij mij leidt dat er toe dat er bij deze wedstrijden altijd wel een soort kleinduimpje- of Calimero-thematiek meespeelt. Ik wil dan ook absoluut altijd winnen van Feyenoord. Kan me echter niet herinneren of het ooit ook gebeurd is. Feit is dat Feyenoord meerdere malen de hulp van het arbitrale trio nodig heeft gehad om te ontkomen aan een blamage tegen de Dordtenaren!

Enkele momenten staan me nog zeer helder voor de geest. Het doelpunt van Marco Boogers in de modder (87-88). Feyenoords redding door scheidsrechter Luinge in '91, die volkomen onterecht de gelijkmaker van Romano Sion afkeurde. Mijn binnenkomst in de kuip in januari ‘95, ik was te laat en we stonden al met 0-1 voor, ik ging zitten en het was opeens 4-1. De rode kaarten voor John de Wolf en Ulrich van Gobbel eerder in datzelfde seizoen ('94).

Het meest heb ik gelachen om de wedstrijd met de rode kaarten. Ik heb het even opgezocht, het was 28 augustus 1994. Omdat we geen trek hadden om weer tussen de Feyenoorders in ons eigen vak te staan (de supportersverhoudingen in Dordt liggen nogal raar) moesten we die wedstrijd in ons eigen stadion in het uitvak gaan staan! John de Wolf, destijds het symbool van Feyenoord, werd ons doelwit voor die dag.

In de laatste ontmoeting, voor de beker, had hij op schandalige wijze Virgil Breetveld, onze spits, onderuit geschopt, Rood. Vervolgens ontkende hij na de wedstrijd glashard dat hij hem geraakt had en dikte hij het verhaal ook nog eens aan met leugens over een lachende Breetveld. Echte supporters vergeten nooit en vergeven komt al helemaal niet in het supporterswoordenboek voor.

De hele wedstrijd probeerden we hem dus te jennen en op te naaien. Zo kan ik me nog herinneren dat Sjonnie na een inworp voor ons vak door moest voetballen met zo'n mooie groene fluim in zijn lange haren. Onze anti-de Wolf spreekkoren hadden hun effect. De boze Wolf werd onrustiger en ging steeds wilder om zich heen trappen. Onze wedstrijd was geslaagd toen hij Romeo Wouden onderuit haalde en er af moest met zijn tweede gele kaart. Uiteraard begeleidt door de oorverdovende juichkreten vanuit het (Dordtse) uit-vak. Het is fijn als je als supporter waar voor je geld krijgt!

Alhoewel er meer in had gezeten stemde het eindresultaat ook tot tevredenheid. Het werd 1-1.

Na de wedstrijd ben ik nog met een vriendin naar de Businessclub geweest, om te kijken of we nog wat konden doen met De Wolf. Sjonnie was jammer genoeg een beetje te chagrijnig om onze hoon gelaten over zich heen te laten komen. Omdat we bang werden van zijn blauw vuur spuwende ogen zijn we maar snel terug gegaan naar het supportershome. Het feestje is daar nog lang doorgegaan...

Oude doos [2]

Ik ben dodelijk vermoeid.. Dus vandaag doe ik alleen maar even wat knip- en plakwerk. Dit keer maar over een uitje naar onze Belgische vrienden van Racing Mechelen. Een club uit de Belgische derde klasse (om te vergelijken, da's nog lager dan Fc Dordrecht speelt). Racing heeft ondanks de lage klassering een zeer beruchte en behoorlijk grote aanhang. Verwar Racing vooral niet met KV Mechelen! Da's de grote concurrent en aartsvijand. Derby's tussen deze twee ploegen ontaarden ondanks (of dankzij) massale politieinzet steevast in veldslagen. Een paar daarvan heb ik van redelijk dichtbij, maar op veilige afstand, mogen meemaken. Maar daar zal ik ooit wel iets meer over vertellen. Ik weet niet meer precies wanneer dit uitje was. Ik gok in 1998.

Hoogstraten uit

Het plaatsje Hoogstraten ligt vlak over de Belgisch - Nederlandse grens. Er loopt een provinciale weg dwars door heen. De zijstraten van deze weg vormen het dorp.

Racing Mechelen speelde die zondag de laatste wedstrijd van de competitie uit bij Hoogstraten, het was mooi weer. Vier man gingen met de auto, eentje ging op de fiets(!). We gingen vrij vroeg uit Dordt weg omdat we niet precies wisten waar het stadion was. Als we moesten zoeken hadden we tenminste nog wat tijd. De reis verliep voorspoedig. Al snel zagen we het plaatsbordje Hoogstraten. Een paar minuten later reden we Hoogstraten alweer aan de andere kant uit. Omkeren en beter kijken dus! Op de terugweg zagen we het politiebureautje. We moesten nog lachen omdat er een groot bord GESLOTEN op de deur stond. Wie de reputatie van de Racing aanhang kent weet immers dat de politie het zich niet kan veroorloven om gesloten te zijn als Racing langs komt.

Toen we het zijstraatje vonden waar het stadion lag en deze vervolgens in reden zagen we dat Hoogstraten zich toch wel degelijk had voorbereid op deze laatste wedstrijd van een competitie die vergelijkbaar is met onze amateur-hoofdklasse. Er stonden 14 ME busjes opgesteld voor de ingang. En de politie was in vol gevechtstenue aan het patrouilleren op en rond het stadionnetje.

Wij weer lachen, auto geparkeerd, wat foto's genomen en op zoek naar iets te eten. Het was nog vroeg. We zijn teruggelopen naar de hoofdstraat omdat we daar een frietkot hadden gespot. Omdat we moesten wachten op de bestelling en de ruimte binnen toch ietwat krap was besloten we buiten te wachten op de hamburgers. Na een minuutje wachten gebeurde het...

Er reed langzaam een politiebusje voorbij. De inzittenden waren ons uitgebreid aan het spotten. Toen die bus bijna uit het zicht was draaide die opeens om. De bus kwam met hoge snelheid teruggereden en stopte precies voor onze neus! Met veel geschreeuw en gezwaai sprongen er vervolgens een aantal politiemannen uit de bus. Geweldig! Net aangekomen, mijn hamburger was inmiddels ook al klaar en nu al was er actie! Alleen toen ik, benieuwd als ik ben, nog eens goed naar onze omgeving keek zag ik dus niets. Pas toen realiseerde ik me dat al dat gezwaai en geschreeuw voor ons was.

Of we onmiddellijk en subiet ons wilden melden bij de heren van de politie. Toen we ons beteuterd meldden werden we onderworpen aan een kruisverhoor. Wie we waren en wat we kwamen doen. Onze mededeling dat we voetbal kwamen kijken viel kennelijk verkeerd, want we werden gelijk uitgebreid grondig (en ik meen echt grondig) gevisiteerd. Zo moest ik bijvoorbeeld uitleggen waarom ik een muts bij me had en werd er vervolgens gecontroleerd of het geen bivakmuts was. Ook mijn sigaretten werden een voor een bekeken. Natuurlijk werden onze identiteitspapieren gevorderd om één of andere check met het achterland te doen.

Martijn, onze chauffeur van de dag, moest mee met een ander politiebusje om de auto te laten controleren. Toen hij weer terugkwam vertelde hij dat ze zo'n beetje de hele auto hadden losgeschroefd op zoek naar iets dat als wapen gebruikt zou kunnen worden. Uiteraard hadden wij niets van die aard bij ons. Enigszins teleurgesteld vroeg een agent nog kwaad of er nog meer mensen uit Dordt zouden komen. Toen we vervolgens ja zeiden glinsterden zijn ogen en begonnen zijn handen waarschijnlijk al te jeuken. Maar toen we vervolgens doodleuk vertelden dat deze persoon met de fiets komt dacht ie dat we hem in het ootje aan het nemen waren.

Nu moet je dat bij Belgische politiemensen natuurlijk nooit doen, en dat wisten wij ook wel. Maar moesten we de waarheid daarom maar verzwijgen? We liepen nu het risico dat deze man ons nog meer lastig ging vallen. Hij begon in ieder geval alvast rood aan te lopen. Een ervaren supporter herkent dit als een van de eerste symptomen van het begrip "gefrustreerde politieagent." En daar kan je maar beter bij uit de buurt blijven!Gelukkig voor ons kwam onze fietsende supporter precies op dat moment aangereden. Onze agent realiseerde zich zijn blamage en droop af. Wij waren gered ! We waren weer vrij om te gaan en te staan waar we wilden. Althans dat dachten we...

Omdat we nog steeds tijd over hadden gingen we op zoek naar een cafe. Wat bleek. We hadden een schaduw. Overal waar we naar toe liepen reed er een politiebusje, met daarop een camera gemonteerd, achter ons aan. Zelfs toen we na een tijdje weer uit het cafe kwamen stond dit camerabusje ons nog op te wachten. Onder begeleiding van deze "schaduw" zijn we maar naar het stadion gelopen waar we uiteraard wederom uitgebreid zijn gevisiteerd door de heren van de rijkswacht en bovendien nog werden gefotografeerd (voor het grote hooliganboek?)

Racing verloor in een dramatisch slechte wedstrijd. Toch heb ik zelden zoveel plezier gehad van een middagje voetbal als op die dag!!

Oude doos [1]

Ik wilde eigenlijk een tirade gaan houden over de Babyboomers. Maar ik ben nu te moe voor tirades. In plaats daarvan maar een verhaal uit de oude doos. Dit stuk heb ik vijf a zes jaar geleden geschreven en drie jaar geleden heb ik het nog eens herschreven om ergens op het internet te publiceren. Het vertelt het verhaal van de dag dat ik echt supporter werd van DS-79, de voorloper van FC Dordrecht.

"DS ontluistert Ajax"

In het supportershome van FC Dordrecht hangt een ingelijste krantenpagina. Met enige regelmaat zie ik nog dat vaders trots hun zoons het artikel laten lezen. De kop van de pagina luidt: “DS ontluistert Ajax”. Het artikel onder de kop gaat over de dag die veel Dordtenaren zullen herinneren als “de dag van de mooiste overwinning ooit.” Het was 17 november 1981 DS-Ajax voor de beker.

Het grote Ajax met Cruyff, Lerby, Schrijvers, La Ling en de jongeren Rijkaard, Vanenburg en Olsen werd op heroïsche wijze verslagen door de nummer laatst van de eerste divisie. Op het middenveld van DS speelden de uitblinkende jonkies Gorter en Lems. Doelpuntenmaker was Hakim Braham.

Cyrille (mijn broer) en ik hadden dat seizoen alweer voor het tweede jaar een seizoenskaart. Hij was 8, ik was 10. We zaten op de oude houten hoofdtribune. Iedere thuiswedstrijd gingen we met onze vader naar de Krommedijk. Ons ritueel was om thuis de petjes en de sjaaltjes (van die zijdeachtige glanssjaaltjes) aan te doen en vervolgens met de auto naar het stadion te gaan. Daar bracht onze vader ons naar de hoofdtribune waarna hij zelf naar de overkant ging, waar hij als clubarts de wedstrijd vanaf de eretribune of vanuit de dug-out ging volgen. Na de wedstrijd liepen we altijd naar de eretribune om bij de uitgang van de kleedkamers te wachten tot de spelers voldoende opgelapt waren en we naar huis konden. Omdat we vaak vroeg in het stadion waren en vaak laat weer naar huis gingen waren we al hele ervaren toeschouwers geworden. Zelfs op onze leeftijd hadden we al veel meegemaakt op de Krommedijk.

Deze wedstrijd was echter bijzonder. Allereerst hadden we natuurlijk gewone kaartjes. Dit was de beker! Maar dit was voor ons niet zomaar een bekerwedstrijdje. Voor het eerst in onze toch nog korte voetbalgeschiedenis speelden de twee clubs waar we voor waren tegen elkaar! Op ons schoolplein was je altijd voor twee clubs. De ene was natuurlijk DS-79, de andere een club uit de eredivisie (eigenlijk, Feyenoord of Ajax andere keuzes werden op ons schoolplein niet gemaakt). Wij hadden voor Ajax gekozen. Ons normale wedstrijdritueel werd die dag dan ook verstoord door Cyrille. Hij moest een Ajax-petje en wilde een Ajax-shawl om. Hij had voor Ajax gekozen! Alhoewel ik er inmiddels wel van bewust was dat DS veel verloor en dat vandaag ook wel weer zou gebeuren, had ik er toch voor gekozen om voor de Dordtse club te zijn.

Onderweg naar de Krommedijk hadden we een gezonde wedstrijdrivaliteit (Ajax boe boe boe). Daar aangekomen moeten de mensen raar hebben opgekeken toen ze die twee kleine mannetjes aan zagen komen wandelen. De grotere in het geel-blauw, de kleine in het rood-wit. Zoals altijd zochten we onze plaatsjes op de oude houten hoofdtribune op. De wedstrijd kon beginnen!

Het wedstrijdverloop is inmiddels historisch. Ajax werd met fris en aanvallend voetbal van de mat gespeeld. Johan Cruyff werd gepoort door Cor Lems. De, dat seizoen, dramatische keeper Rini Sprangers verrichtte redding op redding, de één nog wonderbaarlijker dan de ander! Hakim Braham scoorde in de 67ste minuut de winnende treffer. Gaande de wedstrijd werd Cyrille steeds stiller, ik steeds vrolijker. Na het eindsignaal heb ik zijn sjaaltje afgetrokken en hem mijn sjaal te geven. Hij ook blij! (Kinderen veranderen zooo gemakkelijk).

Achteraf bezien is de keuze die ik toen heb gemaakt heel belangrijk geweest voor mijn verdere "carrière" als supporter. De keuze bleek de juiste, het hart was geraakt door de overgave die er in het spel van de Dordtenaren zat. De overwinning van DS kwam precies op het juiste moment! De rest van mijn leven zou (en zal) ik als supporter met DS-79 verbonden blijven.

Cyrille is al heel lang geleden afgehaakt met het actief volgen van voetbal. Maar ja, hij was toen eigenlijk voor Ajax, en die verloren precies op het verkeerde moment!